"ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಎಡಗೈಗೆ ತಿಳಿಯಬಾರದು" ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಕಂಡುಕೊಂಡ ದಾನ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ತತ್ವ. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಲಗೈ ಒಂದು ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಆನ್ ಆಗಿರಬೇಕು, ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಫೋಟೋಗೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಂತಿದೆ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ನೆರವಾಗುವುದು ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಪರಮೋಚ್ಚ ಲಕ್ಷಣ. ಆದರೆ ಅದೇ ನೆರವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 'ಲೈಕ್', 'ವೀವ್ಸ್' ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರಕಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ರೀಲ್ಸ್ ಮತ್ತು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಶಾರ್ಟ್ಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ದೃಶ್ಯಗಳು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ವೃದ್ಧರಿಗೋ, ನಿರ್ಗತಿಕರಿಗೋ ಒಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಅಥವಾ ಊಟ ಕೊಡುವಾಗ ಸುತ್ತಲೂ ನಾಲ್ಕು ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು, ರಿಂಗ್ ಲೈಟ್ಗಳು ಸಜ್ಜಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೆರವು ಪಡೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಹಸಿದ ಮುಖವನ್ನು ಕ್ಲೋಸ್-ಅಪ್ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿ, ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರುಣಾರಸದ ಹಾಡು ಹಾಕಿ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಗೆ ಹರಿಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೆರವು ನೀಡಿದವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿದ್ದರೆ, ನೆರವು ಪಡೆದವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮುಜುಗರವಿರುತ್ತದೆ. ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಒಂದು ತುತ್ತು ಅನ್ನ ಸಿಕ್ಕಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮಗೌರವ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಹರಾಜಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ದಾನ ಎನ್ನುವುದು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಬೇಕಾದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕ್ರಿಯೆಯೇ ಹೊರತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನದ ನಾಟಕವಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು ಅವರ ನೋವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿನಃ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು 'ಮಹಾ ದಾನಿ' ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಹಲವು ಬಾರಿ ಇಂತಹ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಇವರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಿಗಿಂತ ಆ ವಿಡಿಯೋದಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಾಲೋವರ್ಸ್ ಹಾಗೂ ಪ್ರಚಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಕಣ್ಣಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಬಡವರ ಕಡುಬಡತನವೂ ಕೂಡ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೇವಲ 'ಕಂಟೆಂಟ್' ಆಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅಮಾನವೀಯ.
ನಿಜವಾದ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ಸಾಕ್ಷಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನೆರವು ಪಡೆಯುವವರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಧಕ್ಕೆಯಾಗದಂತೆ, ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವೂ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕ್ಷಣಿಕ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ತೋರಿಕೆಯ ದಾನವು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತಪ್ಪು ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಸಿದವನಿಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ನಿಮ್ಮ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ತುತ್ತು ಅನ್ನವೇ ಹೊರತು, ನಿಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ ಬೆಳಕಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಬೆಲೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ: